Image

ჩემი გზა

აღარასოდეს აღარ შემხვდები,
ჩემი გზა ახლა აღარ არსებობს,
შენ არ მოხვიდე ჩემს სამყოფელთან,
გულზე ყვავილი არ დამასვენო…
ვიცი, მარტო ვარ…
ვიცი, მარტო ვარ
აქაც და იქაც მარტო ვიქნები…
ოო, იმ მიწაზე არ დადნებიან,
არ გაქრებიან თოვლის ფიფქები.
როდემდე უნდა ვიყო მ ა რ თ ა ლ ი
და საკუთარი ფერფლით ვთბებოდე?
დავივიწყებდი, ალბათ, ყველაფერს,
ვინმე გზაზე რომ მეგულებოდეს.
ო, როგორ მტკივა სულიც, სხეულიც
და მენატრება ძველი სიმშვიდე…
ვხეტიალობდე ნაწვიმარ ველზე
და თმას ნოემბრის ქარი მიშლიდეს…
ან მივყვებოდე ნაცნობ ქვაფენილს,
ან სადმე ვინმე მელოდებოდეს,
თუ მეტირება, – არ ვიცინოდე,
სიმწრით კი არა, ლხენით ვმღეროდე…
აღარაფერი აღარ იქნება!…
ის, რაც მინდოდა, აღარ არსებობს!…
შენ არ მოხვიდე…
შ ე ნ არ მოხვიდე, –
გულზე ყვავილი არ დამასვენო…

P.S 

თვალებში მონატრება წრიალებს,
ცხოვრება უშენოდ გასრულდა!
რაც მსურდა, – არასდროს არ მქონდა,
რაც მქონდა, – არასდროს არ მსურდა!

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s