Archive for ივლისი, 2014

წყლის წვეთებივით გავს ერთმანეთს ჩემი დღეები და ადამიანების ქცევა ჩემს მიმართ… თავიდან მეგონა რომ ის ვიღაც(ვიღაც დავუშვათ) სხვა იყო ცუდი როცა ჩემთან ასე რაღაცნაირად იქცეოდა (იქნებ მისთვის ჩვეულებრივი იყო და მე აღვიქვამდი ამას კატასტროფად) , მერე მივხვდი რომ ყველა ერთნაირად იქცევა და დავფიქრდი : იქნებ მე ვარ ცუდი? არა , არა იქნებ კიარა მე ვარ , ხო მე ! არ შეიძლება შენს ირგვლივ 10 ან 15 იყოს ცუდი და შენ კარგი, როცა რაღაც ასე მეორდება ე.ი პრობლემა შენშია…
დავიღალე…

 

hgu თავი ვერ დავაღწიე წარსულს და უკან-უკან ხედვაში აწმყოს ვკარგავ, ჩამოვრჩი და მასთან ერთად მომავალსაც..
დამღალა ამდენმა იმედგაცრუებებმა, იმედების მსხვრევის ხმა და ფრთების ნამტვრევები ღამეებს მითეად მითეთრებს და კოშმარად მიქცევს…
დამღალა უაზროდ ცხოვრებამ : არ იცი რატომ, არ იცი რისთვის,ა რ იცი რა გინდა, არა უფროსწორად იცი მაგრამ ისიც იცი რომ რაც გინდა არასდროს არ გექნება და ღამენათევ თვალებში სიწითლენარევი სისველე გეპარება… ისევ ცრემლები- ერთგული მლაშე წვეთები რომლებიც არასდროს არ გტოვებენ და მუდამ მზად არიან შენს სამსახურში ყოფნისთვის…
დამღალა წერამ და ცრემლებით ახლად დაწერილი სიტყვების ,,გადღაბვნამ”…
დამღალა სიშორემ
მომბეზრდა სიცივე

mzeee
უკვე მერამდენე ღამეს ვათენებ ფიქრში, დარდში, ცრემლებში…
დაუსრულებლად …
იქნებ იგრძნო, მიხვდე ყველაფერს და მოიქცე როგორც საჭიროა
ჩემთვის ზამთარი ყველაზე თბილი დროა- როცა ჩახუტება მათბობს…
ისევ ნაგრძნობი გრძნობებით გამთბარი გულით გატარებ და … ისევ ვახმაურებ იმედს

ის არავის არ გავს
ის ყველაზე ჩვეულებრივი – არაჩვეულებრივია
ის უბრალოდ იღიმის გულწრფელად , თვალებით და ემოციით, მას არ ჭირდება ზედმეტი სიტყვები – მისი თვალები ყველა სიტყვაზე მეტყველია
ის მსუბუქი ნაბიჯებით დადის და ყველაზე ღრმა კვალს ტოვებს..

zmxnx
მისი ერთი წინადადება, ერთი სიტყვაც კი სხვის პოემებს ჯობია…

არ შეიძლება რაღაც ძალიან უცნაური და ძლიერი არ იგრძნო მისი გამჭვირვალობის დანახვისთანავე, თითქოს სარკეში შენს თავს ხედავ , გინდა შეეხო მაგრამ გეშინია რომ გაქრება.. მხოლოდ იმის ძალა შეგწევს რომ უყურო, უსმინო, დაიმახსოვრო, შეინახო შენთვის , შენი გონების ყველაზე საიმედო ნაწილში – თბილად და უვნებლად, რომ მისი გახსენება და აღდგენა მაშინვე შეძლო როგორც კი მოისურვებ…
ან კი რამ უნდა დაგავიწყოს…
ის აუტანელ სურვილს გიჩენს იმისა რომ შეეხო, ჩაეხუტო, ძალიან მაგრად ჩაეხუტო…


ის მთლიანად გავსებს და შენს თავში ვეღარ ეტევი… ირღვევა ყველა საზღვრები და წესები, შენ შენ აღარ ხარ, შენს თავს აღარ ეკუთვნი და ხვდები რომ ყველა მოსაზრება რაც აქამდე გქონდა მიწაზე დაცემული ფანტელივით უკვალოდ ქრება და შენ… არ და ვერ ებრძვი შენს თავს , მზად ხარ ბოლომდე გადავარდე ამ მორევში ..მხოლოდ ის გაშინებს რომ შეიძლება აღარ იყოს, ვეღარ დააგროვო შენს გონებაში მისი არსებობა, მისი ნაბიჯები ვერ დათვალო ისევ, ვერ გაიგონო მისი სუნთქვა, ვერ გაიგონო მისი სიცილი , ვერ ნახო მისი მომღიმარი თვალები…
გული დარტყმებს შორის მის სახელს იმეორებს და ყოველ ამოსუნთქვას ამძიმებს…
სხვებს გულის აჩქარება შეუძლიათ მხოლოდ , მე კი ფილტვები მტკივა..
ხომ ვთქვი ის სხვანაირიათქო…
ის ყველაზე კარგია , მაგრამ ცოტა….
მე მინდა, მე უნდა…
P.S
ჩემს სიგიჟეს მხოლოდ შენ აკლდი…