Posts Tagged ‘სიცოცხლე’

ზოგადად არ მიყვარს კომენტარის გაკეთება ფილმებზე ან ვიდეოებზე მაგრამ ეს ის შემთხვევაა და ის თემა როცა მინდა ჩემი აზრი ვთქვა… ვიდეოს ყურებისას ამბის განვითარებაზე ფიქრის ნაცვლად ჩემს თავთან გამიჩნდა კითხვა და დავფიქრდი : მე რას ვიზამდი მის ადგილას? და ერთადერთი პასუხი ვიპოვნე – დასაფიქრებლად დროს არც მოვითხოვდი ისე დავთანხმდებოდი არათუ ვერბალური ფუნქციების თვით სიცოცხლის დათმობაზეც კი..
სამწუხაროა როცა სიტყვები ,,მიყვარხარ” , ,,მენატრები” და ა.შ მართლა სიტყვებია და სხვა არაფერი…
ჩვენი სამწუხარო რეალობა რომელსაც დღეს ყოველ ნაბიჯზე ვაწყდებით..
ეს ვიდეო ერთ ადამიანს ვაყურებინე რომელიც ,,ძალიან შეყვარებულია” და მისგან მხოლოდ ერთ პასუხს ველოდი ..ჩემდა გასაოცრად მიპასუხა რომ ამ თემაზე არ უფიქრია …
არ ვიცი იქნებ ზედმეტად მეოცნებე ვარ და მეც ამ გოგოს როლში აღმოვჩნდე ერთ დღეს რაც საბედნიეროდ მაეჭვებს :)) მაგრამ მგონია რომ თუ გიყვარს უნდა გიყვარდეს და მხოლოდ სიტყვებით არ უნდა შემოიფარგლებოდეს დამოკიდებულება და გრძნობა ადამიანებს შორის…
გიყვარდეთ არა სიტყვებით არამედ გულით და შეგეძლოთ ყველა სიძნელის გადატანა გისურვებთ მე..
სიყვარულით გეცხოვროთ…
აი იმ სიყვარულით ნამდვილი რომ არის …
P.S მე შენ მიყვარხარ ♥

გულიდან სისხლის წვეთები

მე ვწერ ამ სტრიქონებს ქარიან ღამეში, როდესაც წვიმის წვეთები ეცემიან მინას და როცა სიშორეზე ტირის როიალი.
მე ახლა მაგონდება ჩემი ცხოვრების ქარიშხლიანი დღეები და სინანულის ჟრუანტელი მივლის.
თანაც მიხარია, რომ ვარ ტერენტი გრანელი.
წინ უფსკრულია და შავი ნისლი მახვევია ირგვლივ.
მე ქვეყნის გაჩენიდან ნელა მოვდიოდი სინათლისკენ, რომ მეხილა მზე.
ალბათ მიზიდავდა შორეული და უხილავი.
მოველი ადრე.
და ახლა ისევ ვუახლოვდები სიბნელეს, როგორც ზღვას, სადაც სამუდამოდ ჩაიძირება ჩემი სხეული.

ყოველ ღამეს მოაქვს ფიქრი სიკვდილზე და სიშორეზე.
და მეშინია…
ვფიქრობ: მოვა წვიმა, როცა არ ვიქნები ცოცხალი. მაინც მჯერა ჩემი უკვდავება.
მე პოეზიამ მაგრძნობინა, რომ სადღაც შორს არსებობს უკვდავების ცისფერი მხარე, სადაც დაფრინავს ჩემი მწუხარე სული.
ქარიშხლიანი ღამეა და მინდა ვიყო სხვაგან.
პოეზიამ იცის უეცარი სიხარული, რომელიც უდრის გაფრენას.
მე არ მინდოდა სიცოცხლე.
არც სიკვდილი.
მე რაღაც სხვა მსურდა.
ახლა ვფიქრობ და მწამს მესამე გზის არსებობა, როგორც იდუმალების.
მე ისევ ვდგავარ მარადისობის გარინდებულ საზღვართან, ვით მგლოვიარე სერაფიმი და ველი ქრისტეს ლანდს, რომელიც დამიხსნის მე განსაცდელისგან.
და მჯერა სიცოცხლე სხეულის გარეშე.
მე მივმართავ მთელ მსოფლიოს შემდეგი სიტყვებით:
მე მინდა გაფრენა.
მე მინდა ყველგან ვიყო, როგორც ღმერთი.
ჩარჩენილი ვარ ბავშვივით ამ ცოდვილ ქვეყანაზე.
და არ ვიცი, როგორ ამოვიდე იმ ტალახიდან, რომელსაც ეწოდება მიწა.
არა სიცოცხლე.
არა სიკვდილი.
არამედ რაღაც სხვა.
ვამბობ: არ არიან სიტყვები გრძნობისათვის…
გარეთ ისევ ქარიშხალია, წვიმის წვეთები ისევ ეცემიან მინას და ისევ სიშორეზე ტირის როიალი.